بام کشور – در روزهایی که جنگ مدارس را خلوت کرده بود و آموزش بصورت غیرحضوری جریان داشت ، گرمای یک پویش دانش‌آموزی، دلها را به هم نزدیک کرد و نتیجه‌اش آزادی یک زندانی غیرعمد بود.

به گزارش آژانس خبری بام کشور به نقل از روابط عمومی ستاد مردمی دیه استان آذربایجان شرقی، دانش‌آموزان «مجموعه مدارس نور تبریز» ثابت کردند برای تغییر یک زندگی، نه به کلاس‌های حضوری نیاز است، نه به بودجه‌های میلیونی؛ فقط یک دل پُر از مهر کافیست.

تصمیمی که تعطیلی مدارس را شکست

همه چیز از یک ایده ساده در شورای دانش‌آموزی قبل از عید شروع شد: «ما هم می‌توانیم یک زندانی غیرعمد را آزاد کنیم.» جنگی که در این مدت اقتصاد خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار داده بود و بعداً تعطیلی مدارس، هیچ‌کدام نتوانست عزم این بچه‌ها را سست کند. آنها تصمیم گرفتند حتی از پشتِ صفحات مجازی، پویشی بزرگ به راه بیندازند.

از ده‌هزار تومان تا یک اقیانوس مهربانی

آنها خبر را در گروه‌های همکلاسی و هم‌مدرسه‌ای‌ها پخش کردند. استقبال فراتر از تصور بود. یکی از دانش‌آموزان فعال این پویش که با ذوق وصف‌ناپذیری تلاش کرده بود، می‌گوید:
«بعضی از بچه‌ها حتی با ۱۰ هزار تومان، ۲۰ هزار تومان آمدند تا سهیم باشند. می‌خواستند شریک این کار خداپسندانه شوند.»

مدیران و پرسنل در کنار دانش‌آموزان ایستادند

وقتی خبر به مدیران و کادر مدرسه رسید، نه تنها تشویق کردند، بلکه خودشان پیش‌قدم شدند. نسیت، یکی از مدیران مدرسه، با چشمانی پر از رضایت گفت:
«وقتی این حرکت خداپسندانه دانش‌آموزان را شنیدیم، بی‌نهایت خوشحال شدیم. ما هم همراه آنها هم‌قدم شدیم. بچه‌ها خوب است از همین سن یاد بگیرند کمک به همنوع، یک وظیفه اجتماعی است.»

لذتی که با تعطیلی مدارس تمام نشد

آنچه این خبر را خاص می‌کند، اصرار بچه‌ها برای ادامه مسیر بود. مدیر مدرسه تأکید کرد:
«غیرحضوری شدن مدارس، حتی یک لحظه هم آنها را از این کار منصرف نکرد. آنها با پخش خبر در گروه‌ها، استقبالی بینظیر دیدند و از این کار ارزشمند لذت بردند.»

نتیجه: یک زندانی آزاد شد، هزاران امید متولد گشت

نتیجه این همدلی جمعی، شکستن زنجیرهای یک زندانی غیرعمد بود؛ اما مهم‌تر از آن، نسلی است که امروز معنی «مسئولیت اجتماعی» را با عمل فهمیده است.

وقتی از وحدت و جانشینی امام علی(ع) سخن می‌رود، گروهی از دانش‌آموزان تبریزی ثابت کردند که ولایت‌پذیری را نه در شعار، که در عمل معنا می‌کنند.

تبریز، این بار نه به بزرگی کوه سهند، که به مهربانی کودکانش می‌درخشد.